دعای عرفه را با جان و دل بخوان

خانه / مطالب و رویدادها / دعای عرفه را با جان و دل بخوان

دعای عرفه را با جان و دل بخوان

نیایش امام حسین علیه السّلام در صحرای عرفات

     حضرت سیدالشهداء امام حسین علیه السّلام، بعد از ظهر روز عرفه همراه با فرزندان و گروهی از اصحاب از خیمه های خود در صحرای عرفات بیرون آمدند و رو به دامن کوه رحمت «جَبَل الرّحمه» نهادند و در سمت چپ کوه رو به کعبه همایشی تشکیل دادند که موضوع آن شناخت و سازندگی بود. این همایش، تنها جنبه علم و معرفت نداشت بلکه شناخت توأم با عمل و سازندگی و تزکیه و خودسازی بود. فهرست مطالب آن عبارت بود از :

۱ـ شناخت خدا و صفات الهی.

۲ـ شناخت خود یا خودشناسی.

۳ـ شناخت جهان.

۴ـ شناخت آخرت.

۵ـ شناخت پیامبران.

۶ـ خودسازی با صفات الهی.

۷ـ پرورش نفس با کمالات الهی.

۸ـ توبه و بازگشت به خدای مهربان.

۹ـ دور کردن صفات نکوهیده از خود با تسبیح پروردگار.

۱۰ـ فراگیری راه تعلیم و تربیت از خدا.

۱۱ـ شناخت و درخواست بهترین مسألت ها.

۱۲ـ تبدیل خود پرستی نفس به خدا پرستی.

۱۳ـ تبدیل خود برتر بینی نفس به تواضع و فروتنی.

۱۴ـ تبدیل خودخواهی نفس به ایثار و غیر خواهی.

۱۵ـ تعلیم مفاهیم و ادبیات قرآن.

Arafe

     دریای عرفه آنقدر وسیع است که گوشه ای از ساحل آرامش بخش آن، جایی برای ما دارد تا دمی با خدای خود خلوت کنیم و از مضامین والای دعای عرفه اباعبدالله الحسین علیه السّلام جام جان را لبریز نماییم.

رهیافت هایی از دعای عرفه امام حسین علیه السّلام

۱ـ ستایش حق تعالی

     ستایش سزاوار خداوندی است که کس نتواند از فرمان قضایش سرپیچد و مانعی نیست که وی را از اعطای عطایا، باز دارد. و صنعت هیچ صنعتگری بپای صنعت او نرسد. بخشنده بی دریغ است. اوست که بدایع خلقت را بسرشت و صنایع گوناگون وجود را با حکمت خویش استوار ساخت …

۲ـ تجدید عهد و میثاق با خدا

     پروردگارا بسوی تو روی آورم. و به ربوبیت تو گواهی دهم. و اعتراف کنم که تو تربیت کننده و پرورنده منی. و بازگشتم بسوی توست. مرا با نعمت آغاز فرمودی قبل از اینکه چیز قابل ذکری باشم …

۳ـ خود شناسی

     و قبل از هدایت مرا با صنع زیبایت مورد رأفت و نعمت های بیکرانت قرار دادی. آفرینشم را از قطره آبی روان پدید آوردی. و در تاریکی های سه گانه جنینی سکونتم دادی؛ میان خون و گوشت و پوست. و مرا شاهد آفرینش خویش نگرداندی و هیچیک از امورم را بخودم وا نگذاشتی …

۴ـ راز آفرینش انسان

     ولی مرا برای هدفی عالی یعنی هدایت (و رسیدن به کمال) موجودی کامل و سالم بدنیا آوردی. و در آن هنگام که کودکی خردسال در گهواره بودم، از حوادث حفظ کردی. و مرا از شیر شیرین و گوارا تغذیه نمودی. و دل های پرستاران را بجانب من معطوف داشتی. و با محبت مادران به من گرمی و فروغ بخشیدی …

۵ـ تربیت انسان در دانشگاه الهی

     تا اینکه با گوهر سخن مرا ناطق و گویا ساختی. و نعمت های بیکرانت را بر من تمام کردی. و سال به سال بر رشد و تربیت من افزودی. تا اینکه فطرت و سرنوشتم، به کمال انسانی رسید. و از نظر توان اعتدال یافت. حجتت را بر من تمام کردی که معرفت و شناختت را به من الهام فرمودی …

۶ـ نعمت های خداوند

     آری این لطف تو بود که از خاک پاک عنصر مرا بیافریدی. و راضی نشدی ای خدایم که نعمتی را از من دریغ داری. بلکه مرا از انواع وسائل زندگی برخوردار ساختی. با اقدام عظیم و مرحمت بیکرانت بر من. و با احسان عمیم خود نسبت به من، تا اینکه همه نعماتت را درباره من تکمیل فرمودی …

۷ـ شهادت به بیکرانی نعمت های الهی

     الهی! من به حقیقت ایمانم گواهی دهم. و نیز به تصمیمات متیقن خود و به توحید صریح و خالصم و به باطن نادیدنی نهادم، و پیوست های جریان نور دیده ام، و خطوط ترسیم شده بر صفحه پیشانی ام، و روزنه های تنفسی ام، و نرمه های تیغه بینی ام، و آوازگیرهای پرده گوشم و آنچه در درون لب های من پنهان است …

۸ـ ناتوانی بشر از بجا آوردن شکر الهی

     گواهی می دهم ای پروردگار که اگر در طول قرون و اعصار زنده بمانم و بکوشم تا شکر یکی از نعمات تو بجا آورم، نتوانم مگر باز هم توفیق تو رفیقم شود، که آن خود مزید نعمت و مستوجب شکر دیگر، و ستایش جدید و ریشه دار باشد …

۹ـ ستایش خدای یگانه

     معهذا من با تمام جدّ و جهد و توش و توانم تا آنجا که وسعم می رسد با ایمان و یقین قلبی گواهی می دهم و اظهار می دارم: حمد و ستایش خدایی را که فرزندی ندارد تا میراث برش باشد و در فرمانروایی نه شریکی دارد تا با وی در آفرینش بر ضدیت برخیزد و نه دستیاری دارد تا در ساختن جهان به وی کمک دهد …

۱۰ـ خواسته های یک انسان متعالی

     خداوندا، چنان کن که از تو بیم داشته باشم، آنچنان که گویی تو را می بینم و مرا با تقوایت رستگار کن! اما بخاطر گناهانم مرا به شقاوت دچار مساز! مقدر کن که سرنوشت من به خیر و صلاح من باشد. و در تقدیراتت خیر و برکت بمن عطا فرما!

۱۱ـ سپاس به تربیت های الهی

     خداوندا! ستایش از آن توست که مرا آفریدی. و مرا شنوا و بینا گرداندی! و ستایش سزاوار توست که مرا بیافریدی و خلقتم را نیکو بیاراستی. بخاطر لطفی که به من داشتی والا …

۱۲ـ نیازهای تربیتی از خدا

     و مرا بر مشکلات روزگار، و کشمکش شب ها و روزها یاری فرمای! و مرا از رنج های این جهان و محنت های آن جهان نجات بده و از شر بدی هایی که ستمکاران در زمین می کنند نگاه بدار …

۱۳ـ شکایت به پیشگاه خداوند

     خدایا! مرا به که وا می گذاری؟ آیا به خویشاوندی که پیوند خویشاوندی را خواهد گسست؟ یا به بیگانه که بر من بر آشفتد؟ یا به کسانی که مرا به استضعاف و استثمار کشانند؟ در صورتی که تو پروردگار من و مالک سرنوشت منی.

۱۴ـ ای مربی پیامبران و فرستنده کتب آسمانی

     ای خدای من و ای خدای پدران من! ابراهیم، اسماعیل، اسحاق و یعقوب، و ای پروردگار جبرئیل، مکائیل و اسرافیل. و ای تربیت کننده محمد، خاتم پیامبران و فرزندان برگزیده اش. ای فرو فرستنده تورات، انجیل زبور و فرقان …

۱۵ـ تو پناهگاه منی

     تو پناهگاه منی، به هنگامی که راه ها با همه وسعت، بر من صعب و دشوار شوند و فراخنای زمین بر من تنگ گردد. و اگر رحمت تو نبود من اکنون جزء هلاک شدگان بودم. و تو مرا از خطاهایم باز می داری. و اگر پرده پوشی تو نبود از رسوایان بودم.

منبع: موسسه تحقیقاتی حضرت ولیّ عصر عجّل الله تعالی فرجه الشریف

پایگاه اطّلاع رسانی هیات رزمندگان اسلام

لینک کوتاه :
http://eheyat.com/?p=287815

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *