خانه / پیشنهاد ویژه / فروغ شهادت

فروغ شهادت

باسمه تعالی

فوائد زیارت سیدالشهداء علیه السلام

امام صادق علیه ‏السّلام:… و هر کس آن حضرت را زیارت کند، خداوند پس از قضاى حوایجش، براى اوست، و آن چه از امور دنیوى او را ناراحت و محزون نموده، کفایت مى‏ کند، و همانا زیارت او روزى را بر بنده جلب کرده، و آن چه انفاق کرده براى او جایگزین نموده، و گناه پنجاه سال او را مى ‏آمرزد، و زائر به خانه‏ اش برمى‏ گردد،در حالى که هیچ گناه و خطایى براى او نیست، و از کتابش محو شده است. اگر در سفرش بمیرد، ملایکه نازل شده، او را غسل مى‏ دهند و درهاى بهشت براى او باز مى‏ شود و روحش وارد آن جا مى ‏شود تا زمانى که برانگیخته و محشور شود. و اگر سالم برگردد، درى که روزى ‏اش از آن فرو مى ‏آمده، گشوده مى ‏شود، و هر درهمى [که خرج نموده‏]، ده هزار درهم محسوب شده، و براى او ذخیره مى ‏گردد، و هنگامى که محشور شود، به او گفته مى ‏شود: براى تو، در برابر هر درهم، ده هزار درهم مى ‏باشد، و خداوند به تو نظر نمود و آن را نزد خود براى تو ذخیره کرد.(کامل الزیارات  ص ۱۲۸ باب ۴۶ روایت۲)
عبداللَّه بن هلال مى ‏گوید: به امام صادق- علیه‏ السّلام- عرض کردم: فدایت شوم، کمترین چیزى که براى زائر امام حسین- علیه‏ السّلام- است، چیست؟ حضرت در جواب من فرمود:«یا عَبْدِ اللَّهِ، إِنَّ أَدْنى‏ ما یَکُونُ لَهُ، أَنَّ اللَّهَ یَحْفَظُهُ فِى نَفْسِهِ وَ أَهْلِهِ حَتّى‏ یَرُدَّهُ إِلى‏ أَهْلِهِ، فَإِذا کَانَ یَوْمَ الْقِیَامَهِ، کَانَ اللَّهُ الْحَافِظَ لَهُ.»اى عبداللَّه، کمترین چیزى که براى او خواهد بود، آن است که خداوند خود او و خانواده‏ اش را تا وقتى که به نزد آنها بازگردد، حفظ مى‏ نماید. و هنگامى که روز قیامت فرا مى‏ رسد، خداوند نگهدار او خواهد بود.( کامل الزیارات، ص ۱۳۳، باب ۴۹، روایت ۵٫)

بیان: بعید نیست مراد از حفظ در جمله ‏ى‏ «أَنَّ اللَّهَ یَحْفَظُهُ فِى نَفْسِهِ وَ أَهْلِهِ …»، نگهدارى زائر و اهلش از تمام خطرهاى سماوى، ارضى، شیطانى، نفسانى و بیمارى‏ ها و … و خلاصه امورى باشد که مسافر نسبت به خود و اهل و مال و اولاد و … خود نگران آ‏نهاست.

و شاید مراد از جمله ‏ى‏ «فَإِذا کانَ یَوْمُ الْقِیَامَهِ، کانَ اللَّهُ الْحافِظَ لَهُ.» حفاظت از مشکلات قیامت باشد که همه‏ ى اهل ایمان از آن نگرانند. لذا نمى ‏فرماید:«خداوند امر مى‏ نماید که او را حفظ کنند و یا آتش او را نسوزاند، و یا مشکلات قیامت به او اثر نکند.»؛ بلکه مى‏ فرماید: «خداوند، خود حافظ و نگهدار اوست» این تعبیر، خود عنایتى معنوى به زائر است.(کتاب فروغ شهادت ص۳۲۹ مرحوم آیت الله علی سعادت پرور)

امام رضا علیه السلام به نقل از پدر بزرگوارش و او به نقل از پدرش جعفر بن ‏محمّد ،صادق علیه السلام فرمود:«إِنَّ أَیّامَ زائِرى الْحُسَیْنِ علیه السلام لا تُحْسَبُ مِنْ أَعْمارِهِمْ، وَ لا تُعَدُّ مِنْ آجالِهِمْ.» روز هاى زائران امام حسین علیه السلام [که در زیارت بوده‏ اند] از عمرشان محسوب نشده، و از اجل ‏هاى آنها شمرده نمى ‏شود. (کامل الزیارات، ص ۱۳۶، باب ۵۱، روایت ۱)

در تعدادى از روایات‏ آمده است: «مَنْ زارَ الْحُسَیْنَ علیه السلام عارِفاً بِحَقِّهِ، غَفَرَ اللَّهُ لَهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَ ما تَأَخَّرَ.»

کسى که با شناخت حقّ امام حسین علیه السلام او را زیارت کند، خداوند گناهان گذشته و آینده‏ ى وى را مى‏ آمرزد. (کامل الزیارات، ص ۱۳۸، باب ۵۴)

محمّد بن مسلم از امام باقر علیه السلام روایت کرده که فرمود: اگر مردم مى‏دانستند که فضیلت زیارت مزار امام حسین علیه السلام چه اندازه است، از شوق مى ‏مردند و جان ‏شان از حسرت بر آن، قطعه قطعه مى ‏شد. راوى مى ‏گوید: عرض کردم: چه فضیلتى در آن است؟ حضرت فرمود:

هر کس از روى شوق به مزار او بیاید، خداوند براى او هزار حجِّ قبول شده، و هزار عمره ‏ى پسندیده، و اجر هزار شهید از شهیدان بدر، و پاداش هزار روزه ‏دار، و ثواب هزار صدقه ‏ى قبول شده، و ثواب آزاد نمودن هزار بنده که تنها به خاطر رضاى خدا آزاد شده باشد را مى‏ نویسد، و در طول یک سال، از هر آفتى که آسان ‏ترین آنها شیطان است، محفوظ مى ‏ماند، و مَلََک بزرگوارى براى او گمارده مى‏ شود تا او را از جلو و عقب و راست و چپ و بالاى سر و زیر پا حفظ نماید. و اگر در آن سال بمیرد، ملایکه ‏ى رحمت در غسل و کفن کردن و استغفار بر او حاضر مى‏ شوند و او را تا قبرش همراه با طلب مغفرت براى او بدرقه مى ‏نمایند، و تا افق دیدش، قبرش گشوده مى‏ شود، و خداوند او را از فشار قبر و از ترس منکر و نکیر در امان قرار مى ‏دهد و براى او درى، به بهشت گشوده مى ‏شود … (کامل الزیارات، ص ۱۴۲، باب ۵۶، روایت ۳)

عبداللَّه بن مسکان مى‏ گوید: در خدمت امام صادق- علیه ‏السّلام- بودم که گروهى از اهل خراسان به حضورش شرفیاب شده و از زیارت مزار امام حسین- علیه‏ السّلام- و فضیلت آن پرسیدند، حضرت فرمود: پدر بزرگوارم، از جدّ بزرگوارم روایت نموده که وى فرمود:

هر کس امام حسین- علیه‏ السّلام- را براى خشنودى خدا زیارت کند، خداوند او را مانند مولودى که تازه از مادرش متولد شده، از گناهان خارج مى ‏گرداند، و ملایکه در مسیرش او را بدرقه نموده و بال ‏هایشان را بر سر او مى‏ گشایند تا به خانه ‏اش بازگردد، و نیز براى او از پروردگارش طلب آمرزش مى‏ کنند، و از نواحى آشکار آسمان (و یا بالاهاى آن) رحمت او را فرا مى‏گیرد، و ملایکه او را ندا مى ‏دهند: پاک شدى، و پاک است آن کس که زیارتش نمودى و خانواده‏ اش محفوظ مى‏ ماند. (کامل الزیارات، ص ۱۵۴، باب ۶۲، روایت ۸٫)

بیان: روشن است این فواید (که در روایات بیان می شود)، از آنِ کسانى است که‏ «یُریدُ وَجْهَ اللَّهِ» (برای خشنودی خدا زیارت کند) و «أَتاهُ شَوقاً»(از سر شوق زیارت کند) و «عارِفاً بِحَقِّهِ» (حق امام را بشناسد)  امّا آنان که این گونه نباشند، نمى‏توان گفت: از آن فواید محروم‏اند؛ بلکه باید گفت: هر کس به اندازه‏ى معرفت و ایمانش، از زیارت آن حضرت بهره‏مند مى‏شود. (کتاب فروغ شهادت ص ۳۳۴٫ مرحوم آیت الله علی سعادت پرور)

در روایاتى، زیارت حضرت، موجب «طول عمر»، «زیادى و وسعت رزق»، «دفع بدى‏ ها» و «زندگى و مرگ سعادتمندانه» [و یا «مرگ و شهادت»]، و نیز ترک زیارت ایشان موجب «کوتاهى عمر» و «محروم شدن از خیر کثیر» معرفى شده ‏است‏ (کامل الزیارات، ص ۱۵۰، باب ۶۱)
ابى الصّباح کنانى مى‏ گوید: از امام صادق- علیه‏ السّلام- شنیدم که فرمود:همانا در کنار شما مزارى است که هیچ شخص غمگینِ ناراحتى نزد آن نمى ‏آید، مگر این که خداوند ناراحتى او را برطرف مى‏ کند و حاجتش را برآورده مى ‏نماید. و نزد مزار امام حسین علیه السلام از هنگام شهادتش، چهار هزار ملک ژولیده مو و غبار آلود تا روز قیامت، براى او گریه مى‏ کنند، و هر کس او را زیارت کند ، تا جایگاهش بدرقه مى ‏نمایند، و هر کس مریض شود او را عیادت مى ‏کنند، و هر کس بمیرد جنازه‏ اش را تشییع مى‏ نمایند.(کامل الزیارات، ص ۱۶۷، باب ۶۹، روایت ۲)

امام صادق علیه السلام به علىّ‏بن میمون صایغ فرمود:اى على، حسین را زیارت کن و [زیارت‏] او را ترک مکن.مى‏گوید: عرض کردم: چه ثوابى براى زائر ایشان است؟ فرمود:هر کس با پاى پیاده نزد او بیاید، خداوند براى هر قدم، حسنه‏اى براى او مى‏نویسد، و گناهى از او پاک مى‏کند، و درجه‏اى براى او بالا مى‏برد، و هنگامى که نزد او آمد، خداوند دو فرشته را براى او مى‏گمارد تا هر چه سخن خیر از دهانش بیرون آید بنویسند و هر سخن ناپسند از دهانش بیرون آید و امور دیگر را ننویسند … (کامل الزیارات، ص ۱۳۳، باب ۴۹، روایت ۶)
امام صادق علیه السلام فرمود:روزى حسین بن على- علیه ‏السّلام- در دامن پیامبر اکرم- صلّى اللَّه علیه وآله وسلّم- بود و ایشان با او بازى مى ‏نمود و او را مى ‏خنداند. عایشه عرض کرد: اى رسول خدا، چه قدر زیاد از این بچّه خوشتان مى‏ آید؟! حضرت فرمود: واى بر تو، چگونه او را دوست نداشته باشم و از او خوشم نیاید، در حالى که او میوه‏ ى دل و نور چشم من است، آگاه باش که امت من به زودى او را خواهند کشت، هر کس او را پس از وفاتش زیارت کند، خداوند براى او یک حجّ از حجّ‏ هاى مرا مى ‏نویسد. عایشه عرض کرد: اى رسول خدا، یک حجّ از حجّ‏ هاى شما؟! فرمود: آرى، بلکه دو حجّ از حجّ ‏هاى من. عرض کرد: دو حجّ از حجّ ‏هاى شما؟! فرمود: بله و چهار حجّ. [امام صادق علیه السلام] فرمود: هم چنان عایشه تعداد حجّ‏ ها را مى‏ افزود و پیامبر نیز آن را زیاد و مضاعف مى ‏کرد تا به نود حجّ و عمره از حجّ‏ها و عمره‏ هاى رسول خدا- صلّى اللَّه علیه و آله وسلّم- رسید. (کامل الزیارات، ص ۶۸، باب ۲۲، روایت ۱)

بیان: چرا رسول اللَّه- صلّى اللَّه علیه و آله وسلّم- از همان اوّل نفرمود: «ثواب نود حجّ و عمره»؛ بلکه در ادامه‏ ى بارها تعجّب عایشه، بر تعداد آنها مى‏ افزود؟

اوّلًا: باید توجه داشت این افزودن، به اذن و الهام، و یا وحى الهى بوده است، که:وَ ما یَنْطِقُ عَنِ الْهَوى‏* إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْیٌ یُوحى

و از سر هوس سخن نمى‏ گوید. این سخن به جز وحیى که وحى مى‏ شود نیست.

ثانیاً: احتمال دارد اگر آن حضرت در همان آغاز، جواب آخر را مى‏ فرمود، آن عظمت را که به این ترتیب براى زیارت سیّدالشّهدا- علیه‏ السّلام- در ذهن عایشه و دیگر شنوندگان آینده ترسیم نمود، بیان نمى ‏شد. گمان مى ‏شود چون عایشه سکوت کرد، حضرت رسول- صلّى اللَّه علیه وآله وسلّم- چیزى نفرمود، وگرنه اگر عایشه دوباره هم تعجّب مى ‏کرد، حضرت بیش از نَوَد حجّ و عمره مى ‏فرمود. (چنان که روایت پنجم فصل گذشته بدان دلالت دارد که از جمله فضیلت‏ هاى زیارت آن حضرت، هزارحجّ مقبول و هزار عمره‏ ى پسندیده بیان مى‏ شود.) چرا چنین نباشد که حسین- علیه‏ السّلام- تا انقراض عالم، کعبه و حج و عمره و احکام کتاب و سنّت رسول اللَّه- صلّى اللَّه علیه وآله وسلّم- را حفظ و بیمه نمود. و گویا حضرت با نظر دوراندیش خود، آثار قیام سیّدالشّهدا- علیه‏ السّلام- را در طول زمان، سال به سال مى‏ نگریست و آن گونه اضافه مى ‏فرمود، واللَّه اعلم. (فروغ شهادت، مرحوم آیت الله سعادت پرور،ص: ۳۳۸)

از امام صادق- علیه ‏السّلام- روایت شده که فرمود: [روزى‏] فاطمه ‏ى زهرا- علیهاالسّلام- امام حسین- علیه ‏السّلام- را با خود نزد پدر برد، رسول اللَّه- صلّى اللَّه علیه وآله وسلّم- وى را گرفت و فرمود:خداوند قاتلان تو را لعنت کند و … تا این که حضرت، جریان کشته شدن وى در زمین کربلا و گریه ‏ى موجودات بر او را بیان نموده و در پایان فرمود:گروهى از دوستان ما به سوى او مى ‏آیند، که در روى زمین کسى از ایشان عالم ‏تر به خدا و پابرجاتر در حقّ ما، نیست. و روى زمین کسى جز ایشان، که به او [امام حسین علیه ‏السّلام] توجّه داشته باشد، نیست، هم ایشان چراغ ‏هایى هستند در تاریکى‏ هاى ظلم و هم آنان شفاعت کنندگان‏ اند، و هم آنها هستند که فردا (قیامت) در کنار حوض نزد من وارد مى‏ شوند، هنگامى که وارد شوند، ایشان را با چهره ‏هایشان مى‏ شناسم، و اهل هر دینى، امامان خود را جستجو مى‏ کنند، و ایشان ما را جستجو نموده و جز ما را طلب نمى ‏کنند، آنان قوام و مایه‏ ى برپایى زمین هستند، به [واسطه‏] ایشان باران فرو فرستاده مى ‏شود …(کامل الزیارات، ص ۶۸، باب ۲۲، روایت ۲)
امام صادق- علیه ‏السّلام- به نقل از پدر بزرگوارش فرمود:

هر کس پشت او [مزار حضرتش‏] نماز واجب (یا یک نماز) بخواند و نیّتش خشنودى خداوند باشد، خدا را روز قیامت ملاقات مى‏ کند، در حالى که براى او نورى است که، مى‏ پوشاند براى او هر چیزى را که مى‏ بیند، و خداوند زائران او را بزرگ مى ‏شمارد و نمى ‏گذارد که آتش به ایشان برسد، و همانا زائر حضرت، در مکانى پایین‏ تر از حوض نگه داشته نمى‏ شود  و امیرمؤمنان- علیه ‏السّلام- بر حوض ایستاده، با او مصافحه نموده و او را از آن آب سیراب مى‏ کند، و هیچ کس پیش از او نزد حوض وارد نمى ‏شود، تا این که سراب گردد، سپس وارد منزل خویش در بهشت مى‏ شود، در حالى که با او ملکى از جانب امیرمؤمنان است که به صراط امر مى‏ کند که براى او خوار شود، و به آتش دستور مى ‏دهد که از گرمایش به او نرساند، تا این که از آن [صراط] بگذرد، در حالى که فرستاده ‏ى امیرمؤمنان همراه اوست.(کامل الزیارات، ص ۱۲۲، باب ۴۴، روایت ۱)

امام صادق- علیه‏ السّلام- فرمود:«مَنْ أَتَى‏ قَبْرَ أَبى عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام، فَقَدْ وَصَلَ رَسُولَ اللَّهِ- صلّى‏اللَّه‏علیه وآله‏وسلّم- وَ وَصَلَنا، وَ حَرُمَتْ غیبَتُهُ، وَ حَرُمَ لَحْمُهُ عَلَى النّارِ …» هر کس به مزار ابا عبداللَّه- علیه ‏السّلام- بیاید، به تحقیق با رسول خدا- صلّى اللَّه علیه وآله‏ وسلّم- و ما رابطه برقرار نموده، و غیبت او حرام، و گوشت وى بر آتش حرام است.(کامل الزیارات، ص ۱۲۷، باب ۴۶، روایت ۱)

شخصى از امام صادق- علیه‏ السّلام- پرسید :کسى که براى رفتن به سوى او [مزار حضرتش‏] آماده شود ولى به خاطر بیمارى (یا: به جهت کمى اندوخته ‏اش) نرود، چه اجرى براى او خواهد بود؟حضرت فرمود: خداوند در برابر هر درهمى که خرج نموده، حسناتى مانند کوه احد به او مى‏دهد، و چندین برابر آن چه را که انفاق نموده، براى او جایگزین مى‏ کند و …(کامل الزیارات، ص ۱۲۳، باب ۴۴، روایت ۲)
امام صادق علیه‏ السّلام : «مَنْ خَرَجَ مِنْ مَنْزِلِهِ یُریدُ زِیارَهَ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِىٍّ- صلوات‏اللَّه‏علیهما- إِنْ کانَ ماشِیاً، کَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِکُلِّ خُطْوَهٍ حَسَنَهً، وَ مَحى‏ عَنْهُ سَیِّئَهً …»هر کس به نیّت زیارت حسین ‏بن على- صلوات‏ اللَّه ‏علیهما- از منزلش بیرون آید، اگر پیاده باشد، خداوند در برابر هر قدم، حسنه‏ اى براى او مى‏ نویسد و گناهى از او محو مى‏ کند … (کامل الزیارات، ص ۱۳۲، باب ۴۹، روایت ۲)
عبداللَّه طحّان مى ‏گوید: از امام صادق- علیه‏ السّلام- شنیدم که فرمود:«ما مِنْ أَحَدٍ یَوْمَ الْقِیامَهِ إِلّا وَ هُوَ یَتَمَنَّى‏ أَنَّهُ مِنْ زُوّارِ الْحُسَیْنِ لِما یَرى‏ مِمّا یُصْنَعُ بِزُوّارِ الْحُسَیْنِ علیه السلام مِنْ کَرامَتِهِمْ عَلَى اللَّهِ تَعالى‏.»هیچ کس در روز قیامت نیست مگر آن که آرزو مى‏ کند که: اى کاش از زائران امام حسین- علیه‏ السّلام- مى‏ بود، به جهت این که مى‏ بیند با زائران آن حضرت چگونه عمل مى ‏شود و چه مقامى نزد پروردگار دارند.(کامل ص۱۳۵)
امام صادق علیه السلام: هر کس از شیعیان ما، امام حسین- علیه ‏السّلام- را زیارت کند، برنمى ‏گردد مگر آن که تمام گناهانش آمرزیده مى‏ شود، و در عوض هر قدمى که برداشته، و هر دستى که مرکبش بلند کرده، هزار حسنه براى او نوشته و هزار گناه از او محو مى‏ گردد و مقام او هزار مرتبه بالا مى ‏رود.(کامل الزیارات، ص ۱۳۴، باب ۴۹، روایت ۸)
امام صادق علیه السلام: «مَنْ سَرَّهُ أَنْ یَکُونَ عَلى‏ مَوائِدِ النُّورِ یَوْمَ الْقِیامَهِ، فَلْیَکُنْ مِنْ زُوّارِ الْحُسَیْنِ بنِ عَلِىٍّ علیه السلام.»هر کس دوست دارد در روز قیامت بر سر سفره‏ هایى از نور بنشیند، پس باید از زائران حسین بن على- علیه‏ السّلام- باشد.(کامل الزیارات، ص ۱۳۵، باب ۵۰، روایت ۲)

بیان: ممکن است منظور از «مَوائِدِ النُّورِ»، غذاهاى بهشتى باشد که در تمام جهات، از لطافت و لذّت برخوردار است. نیز ممکن است مراد، طعام‏ هاى معنوى و روحانى و مشاهده ‏ها و تجلّیات حقّ باشد. (فروغ شهادت ، مرحوم آیت الله سعادت پرور ، ص۳۴۵)

ابو اسامه مى‏ گوید: از امام صادق- علیه ‏السّلام- شنیدم که فرمود:«مَنْ أَرادَ أَنْ یَکُونَ فِى جِوار نَبِیِّهِ- صلّى اللَّه علیه وآله وسلّم- وَ جِوارِ عَلىٍّ وَ فاطِمَهَ، فَلا یَدَعْ زِیارَهَ الْحُسَیْنِ ابْنِ عَلِىٍّ علیه السلام.»هر کس بخواهد در جوار پیامبر خدا- صلّى اللَّه علیه و آله وسلّم- و على و فاطمه باشد نباید زیارت حسین ‏بن على- علیه ‏السّلام- را ترک کند.(کامل الزیارات، ص ۱۳۷، باب ۵۲، روایت ۱)
ابى ‏الصّامت مى‏ گوید: از امام صادق- علیه‏ السّلام- شنیدم که فرمود:«مَنْ أَتَى‏ قَبْرَ الْحُسَیْنِ علیه السلام ماشِیاً، کَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِکُلِّ خُطْوَهٍ أَلْفَ حَسَنَهٍ، وَ مَحا عَنْهُ أَلْفَ سَیِّئَهٍ، وَ رَفَعَ لَهُ أَلْفَ دَرَجَهٍ …»کسى که پیاده به مزار امام حسین- علیه ‏السّلام- بیاید، خداوند در برابر هر قدم، هزار حسنه براى او نوشته و هزار گناه از او محو مى‏ کند، و مرتبه ‏ى او را هزار درجه بالا مى‏ برد …(کامل الزیارات، ص ۱۳۳، باب ۴۹، روایت ۴)
ابوبصیر مى‏ گوید: از امام صادق- علیه ‏السّلام- و [یا] امام باقر- علیه‏ السّلام- شنیدم که فرمود:کسى که دوست دارد خانه و جایگاهش بهشت باشد، نباید زیارت آن مظلوم را ترک کند.راوى مى ‏گوید: «عرض کردم، مظلوم کیست؟» فرمود:حسین بن على- علیه‏ السّلام- صاحب کربلا، هر کس با شوق به او، و محبّت رسول خدا و فاطمه و امیرمؤمنان- صلوات اللَّه علیهم اجمعین- نزد او بیاید، خداوند او را بر سفره‏ هاى بهشتى مى‏ نشاند، که با آنان غذا مى‏ خورد، و در آن هنگام مردم، در حال حساب پس دادن هستند.(کامل الزیارات، ص ۱۳۷، باب ۵۲، روایت ۲)
امام صادق- علیه‏ السّلام- فرمود: «إِنَّ اللَّهَ- تبارک‏وتعالى- جَعَلَ مَلائِکَهً مُوَکَّلینَ بِقَبْرِ الْحُسَیْنِ علیه السلام فَإِذا هَمَّ الرَّجُلُ بِزِیارَتِهِ وَاغْتَسَلَ، نادى‏ مُحَمَّدٌ- صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم-: یا وَفْدَ اللَّهِ، أَبْشِرُوا بِمُرافَقَتى فِى الْجَنَّهِ.»همانا خداوند- تبارک ‏وتعالى- فرشتگانى را بر مزار امام حسین- علیه‏ السّلام- موکّل گردانیده، هنگامى که شخصى قصد زیارت او را کند و غسل نماید، حضرت محمّد- صلّى اللَّه علیه وآله وسلّم- ندا مى‏ دهند: اى واردان بر خداوند، بشارت باد به شما که در بهشت، همراه و دوست من هستید. (کامل الزیارات، ص ۱۳۷، باب ۵۲، روایت ۳)
عبداللَّه بن زراره مى‏گوید: از امام صادق علیه السلام شنیدم که فرمود:همانا زائران حسین بن على- علیه ‏السّلام- در روز قیامت، بر مردم برترى [خاصّى‏] دارند.راوى مى ‏گوید: عرض کردم فضیلت ایشان چیست؟ حضرت فرمود:چهل سال قبل از مردم وارد بهشت مى ‏شوند، در حالى که مردم دیگر در حساب و موقف [قیامت‏] هستند.(کامل الزیارات، ص ۱۴۱، باب ۵۵، روایت ۱)
امام صادق علیه السلام: هنگامى که روز قیامت مى‏ شود، منادى‏ اى ندا مى‏ دهد: زائران حسین‏ بن على کجایند؟ پس عده‏اى از مردم- که تنها خداوند متعال تعداد آنان را مى‏ داند- برمى‏ خیزند، آن گاه خداوند به ایشان مى‏ فرماید: از زیارت مزار حسین- علیه‏ السّلام- چه قصدى داشتید؟ مى ‏گویند: پروردگارا، به خاطر محبت به رسول خدا و على و فاطمه و مورد ترحّم قرار دادن حسین- علیه ‏السّلام- به جهت آن چه با او انجام شده؛ به آنها گفته مى ‏شود: اینان، محمد و على و فاطمه و حسن و حسین هستند، به ایشان ملحق شوید و در رتبه ‏ى آنان، با ایشان هستید، به پرچم رسول خدا ملحق شوید؛ آن گاه آنها به سوى پرچم رسول خدا مى ‏آیند و در سایه آن قرار مى ‏گیرند، در حالى که پرچم در دست على- علیه‏ السّلام- است، تا این که همه وارد بهشت مى‏ شوند، زائران در جلو و راست و چپ و پشت پرچم قرار مى ‏گیرند.(کامل الزیارات، ص ۱۴۱، باب ۵۵، روایت ۱)
محمّد بن مسلم از امام باقر- علیه ‏السّلام- روایت کرده که فرمود:اگر مردم مى‏ دانستد چه فضیلتى در زیارت مزار امام حسین- علیه ‏السّلام- است، به تحقیق از شوق مى ‏مردند و جانشان به خاطر حسرت، بر آن قطعه قطعه مى‏ شد.

راوى مى‏ گوید: عرض کردم چه فضیلتى در آن است؟ حضرت فرمود:هر کس از روى شوق به سوى مزار آن حضرت بیاید، خداوند براى او هزار حج قبول شده، و هزار عمره‏ ى پسندیده، و اجر هزار شهید از شهداى بدر، و پاداش‏ هزار روزه‏ دار، و ثواب هزار صدقه ‏ى قبول شده، و هزار بنده ‏اى که به خاطر رضاى خدا آزاد شده را مى‏ نویسد … و قبر او به مقدار افق دیدش وسیع مى‏ گردد، و خداوند او را از فشار قبر و از ترس منکر و نکیر ایمن مى ‏گرداند، و درى براى او به بهشت باز مى‏ شود، و نامه ‏ى عملش به دست راست او داده مى ‏شود، و روز قیامت نورى به او عطا مى‏ شود که بین مغرب و مشرق را نورانى مى‏ کند و ندا داده مى‏ شود: این از زائران حسین است که با اشتیاق به سوى او آمده، هیچ کس در روز قیامت باقى نمى ‏ماند، مگر این که آرزو مى‏ کند اى کاش زائر حسین علیه السلام مى ‏بود.

منبع:(کتاب کامل الزیارات، ص ۱۴۲، باب ۵۶، روایت ۳)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *