روضه جانسوز حضرت ام‌البنین (س) با نوای حاج منصور ارضی

خانه / تازه ها / روضه جانسوز حضرت ام‌البنین (س) با نوای حاج منصور ارضی

روضه جانسوز حضرت ام‌البنین (س) با نوای حاج منصور ارضی | توسل به مادر حضرت عباس (ع)

روضه و توسل جانسوز به حضرت ام‌البنین سلام‌الله‌علیها با نوای استاد حاج منصور ارضی، روایتی سوزناک از داغ شهادت حضرت ابوالفضل العباس علیه‌السلام، مصائب اهل‌بیت امام حسین علیه‌السلام و مظلومیت خاندان عصمت و طهارت است.

در این مجلس، حاج منصور ارضی با بیان روضه حضرت ام‌البنین (س)، به جایگاه صبر و وفاداری این بانوی بزرگوار می‌پردازد؛ مادری که با وجود داغ فرزندان شهیدش، نام و یاد امام حسین علیه‌السلام را محور عزاداری و سوگواری خود قرار داد.

 

متن روضه حضرت ام‌البنین (س) با نوای حاج منصور ارضی

اُم البنين عليهاالسلام مي تونست كربلا بياد، هيچكي هم مانعش نبود،اما اُم البنين مي بايست بماند و روضه خواني كند. روضه خواني كارِ اُم البنينِ، با گفتن اينكه عباس چگونه جنگيد و چه جوري به شهادت رسيد…
رفقا! از حضرت عباس هيچي نمونده بود: يادتون باشه…ابي عبدالله رو امام سجاد هر جوري بود تويِ بوريا گذاشت… ولي بَدنِ اباالفضل عليه السلام رو ريختن تويِ يك كيسه اي… ديگه هيچي نمونده بود…قاسم سليماني چه جوري بود.
لذا اُم البنين روضه ميخوند و گريه مي كرد، و گريه كردنش هم فرق مي كرد با حضرت زهرا…توي روز گريه مي كرد، جنگش تويِ روز بود،گريه كردن نوعي جنگِ…يه جوري حضرت گريه مي كرد،ناله اش چه جوري بوده، كه مروان لعنت الله عليه گريه مي كرد…
همه جمع مي شدند، مي گفتند براي بچه هاش داره گريه ميكنه،بهش مي گفتند: خدا بهت صبر بده…

اما اُم البنين مي گفت: واي حسين…همه فداي حسين….آنچه را زير اين آسمان وجود داره فدايِ حسين، ميخواد عباسِ من باشه يا هر كَسِ ديگه…هر جايي مي ديد مي نشست گريه كردن و زبون گرفتن…اول براي عباسش گريه مي كرد، همه كه جمع مي شدند،مي گفت: واي حسين…
ان شاءالله بريم كربلا، قبر عباس رو پايين ببينيم… آب دورِ قبر عباس هي مي چرخه و رَد ميشه..خيلي قبر كوچيكِ.. چه جوري جمع كردن اين بدن رو؟….
هر چي اسب آوردن توي مدينه،پاهاي عباس به زمين چسبيده مي شد،خيلي قد بلند بوده…ماشاءالله به اين قد… بخدا اين عباس رو چشم زدن…
خلاصه عاقبت گشتن يه اسب عجيبي براش پيدا كردن، تا پاها رسيد به ركاب.. اما با اين قد و بالا ، عقب، كنار ابي عبدالله با ادب ايستاده بود…

خَم اَبروي عباس رو دشمن كه مي ديد، مي لرزيد از ترس، اما خَم ابروش رو دختراي ابي عبدالله مي ديدن….جونم عمو…يه عمو دارم كسي جرأت نميكنه به ما نگاه كنه…چه برسه به اينكه مارو بزنه….
حالا دارن همه رو برای اُم البنین تعريف می کنند: اُم البنین! همچین که عباس رفتش، دشمن خیالش راحت شد. ابی عبدالله به ما دستور داد، زینب جان! به همه بگو این معجرهاشون رو دوتا گره بزنن…
زن ها بعد از عباس سریع زیور آلاتشون را در آوردن و توی کیسه ای ریختن و دَم خیمه گذاشتن تا دشمن حواسش به اینها باشه… اما دو تا دختر رو نشد گوشواره هاشون رو بردارن،نشد…
اُم البنین! ریختن تویِ خیمه…هیچ کسی نبود مگه سیلی خورده… هیچکی نبود مگر اینکه تازیانه خورد…

شعر و نوحه حضرت ام‌البنین (س)

پریشانم، گرفتارم، حزین و زار می‌گردم
دلم تنگ است و دارم در پی دلدار می‌گردم

از آن وقتی که رفتی چشم من دیگر نمی‌بیند
کجایی ماه من! که با دو چشم تار می‌گردم

کمی از مشک را دادند و گفتند از تو این مانده
به دنبال تو دارم با همین آثار می‌گردم

چه بر روز تنت آورده‌اند ای خوش‌قد و بالا
نمانده هیچ از پیکرت، هر بار می‌گردم

حلالت باد شیرم، سربلندم کرده‌ای، مادر
که بین شهرمان با عزتی سرشار می‌گردم

فدای معجر زینب، همه ایل و تبار من
خودم دور سرش یک عمر مادر‌وار می‌گردم

به من سربسته می‌گویند تمام روضه‌هایش را
در آن حدی که من خود در پی اسرار می‌گردم

بیا لبریز مرهم کن بدی روز و حالم را
اقلاً تو بده ساقی جواب هر سؤالم را

بگو زینب چرا زخم عمیقی بر سرش مانده
و رد تازیانه بر روی بال و پرش مانده

به محض راه رفتن بندبندش درد می‌گیرد
چه‌ها شد این‌قدر خون‌مردگی بر پیکرش مانده

هنوز از ازدحام بین هر بازار می‌ترسد
نگو انگار که اوباش در دور و برش مانده

رقیه با قبیله برنگشت، از او خبر داری؟
حسین…

eheyat

بازدیدها: 0

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *