آیا محبت اهلبیت(ع) بهتنهایی کافی است؟ هشدار امام صادق(ع) درباره نفاق
محبت اهلبیت(ع) یکی از مهمترین نشانههای ایمان است. اما آیا دوست داشتن اهلبیت(ع) بهتنهایی کافی است؟ آیا میتوان مدعی محبت آنان بود، ولی در برابر دشمنانشان موضع روشنی نداشت؟
در روایاتی از امام صادق(ع)، درباره این نوع دوگانگی هشدار داده شده است. محبت اهلبیت(ع) باید با برائت از دشمنان آنان همراه باشد. در این سخنرانی، اهمیت تولی و تبری، خطر نفاق و ضرورت دفاع از جبهه حق بررسی میشود.
متن سخنرانی حجت الاسلام عابدینی
محبت اهلبیت(ع) و بیتفاوتی نسبت به دشمنان
در روایتی از امام صادق(ع)، درباره شخصی سخن گفته میشود که اهلبیت(ع) را دوست دارد، اما نسبت به دشمنان آنان نیز بیمیل نیست.
چنین فردی در موضع اعتقادی خود دچار تناقض شده است. او از یک سو محبت اهلبیت(ع) را ابراز میکند. از سوی دیگر، با دشمنان آنان ارتباط و محبت دارد.
این دوگانگی میتواند مرز حق و باطل را در ذهن انسان از بین ببرد. همچنین ممکن است به دیگران سرایت کند و جامعه را دچار آسیب سازد.
چرا محبت اهلبیت بدون برائت کافی نیست؟
در ادامه سخنرانی، به روایتی اشاره میشود که در آن خطر برخی افراد منتسب به محبت اهلبیت(ع)، از خطر دجال برای امت بیشتر دانسته شده است.
این روایت درباره کسانی هشدار میدهد که محبت اهلبیت(ع) را اظهار میکنند، اما در برابر دشمنان آنان موضع روشنی ندارند.
خطر این افراد در ایجاد نفاق و دوگانگی است. آنان از یک سو خود را دوستدار اهلبیت(ع) معرفی میکنند. از سوی دیگر، مرز میان جبهه حق و دشمنان آن را کمرنگ میسازند.
اگر این تفکر در جامعه گسترش یابد، دیگران نیز ممکن است به آن گرفتار شوند. به همین دلیل، محبت اهلبیت(ع) باید در رفتار و موضع انسان نیز آشکار باشد.
تولی و تبری؛ دو اصل مهم در مسیر تقرب به خدا
این از دو از اصول مهم اعتقادی شیعه هستند. تولی به معنای محبت و پیروی از اهلبیت(ع) است. تبری نیز به معنای بیزاری از دشمنان آنان و جبهه باطل است.
در فرازی از زیارت عاشورا میخوانیم:
«إِنِّي أَتَقَرَّبُ إِلَى اللَّهِ … بِمُوَالَاتِكُمْ وَ بِالْبَرَاءَةِ مِنْ أَعْدَائِكُمْ»
این فراز، محبت اهلبیت(ع) و برائت از دشمنان آنان را دو مسیر همراه برای تقرب به خداوند معرفی میکند.
محبت اهلبیت(ع) باید در دل انسان باشد. برائت از دشمنان آنان نیز باید در رفتار و موضع انسان آشکار شود. نمیتوان یکی را پذیرفت و دیگری را نادیده گرفت.
دشمنی با ظالمان به معنای دشمنی با همه مردم نیست
برائت از دشمنان اهلبیت(ع) به معنای دشمنی با همه انسانها نیست. در جامعه مؤمنان باید محبت، برادری و همدلی وجود داشته باشد.
حتی در برخورد با غیرمسلمانان نیز اصل بر هدایت و جذب است. اما کسانی که به ظلم، تجاوز و دشمنی با حق روی میآورند، موضوع دیگری هستند.
در برابر ظلم آشکار، بیتفاوتی جایز نیست. انسان مؤمن باید در حد توان خود از حق دفاع کند و در برابر ظالمان موضع داشته باشد.
حضور در دفاع از حق، حتی برای مدت کوتاه
یکی از نکات مهم این سخنرانی، تأکید بر اهمیت حضور افراد در میدان دفاع از حق است.
گاهی انسان تصور میکند حضور او تأثیر چندانی ندارد. ممکن است با خود بگوید اگر در یک مراسم یا اجتماع شرکت نکنم، اتفاقی نمیافتد.
اما حضور هر فرد میتواند در تقویت یک حرکت جمعی مؤثر باشد. حتی حضور کوتاه نیز ممکن است اثر خود را داشته باشد.
نباید به بهانه کم بودن تأثیر فردی، از مسئولیت اجتماعی غافل شد. هرکس باید سهم خود را در دفاع از حق ادا کند.
اگر در زمان فرعون و یزید بودیم، چه میکردیم؟
بسیاری از ما وقتی تاریخ را میخوانیم، از ظلم فرعون، نمرود، معاویه و یزید ابراز انزجار میکنیم. با خود میگوییم اگر در آن زمان بودیم، در کنار جبهه حق میایستادیم.
اما آیا وظیفه انسان فقط مربوط به گذشته است؟
هر دورهای، امتحان و مسئولیت خاص خود را دارد. همانطور که در برابر ظلم گذشتگان موضع میگیریم، باید در زمان خود نیز وظیفهمان را بشناسیم.
اگر امروز ظلمی آشکار را ببینیم و نسبت به آن بیتفاوت باشیم، ممکن است بعدها از کوتاهی خود پشیمان شویم.
دفاع از حق، تنها یک ادعای تاریخی نیست. این وظیفه در هر زمان و متناسب با شرایط همان زمان وجود دارد.
تنهایی امام حسن مجتبی(ع)؛ عبرتی برای امروز
یکی از تلخترین اتفاقات تاریخ اسلام، تنها ماندن امام حسن مجتبی(ع) در برابر جریان معاویه بود.
در این سخنرانی، به نقلهایی درباره خیانت برخی فرماندهان و نامهنگاری آنان با معاویه اشاره میشود. این افراد به جای وفاداری به امام، برای همراهی با دشمن آماده شدند.
این اتفاق نشان داد که تعداد زیاد افراد، بهتنهایی تضمینکننده پیروزی جبهه حق نیست. آنچه اهمیت دارد، وفاداری و حضور بهموقع است.
گاهی کوتاهی افراد میتواند مسیر تاریخ را تغییر دهد. اگر یاران در لحظه حساس وظیفه خود را انجام ندهند، ممکن است فرصتهای بزرگی از دست برود.
مظلومیت امام حسن(ع) در تشییع پیکر ایشان
مظلومیت امام حسن مجتبی(ع) تنها به دوران زندگی ایشان محدود نشد. پس از شهادت نیز مخالفتهایی با دفن پیکر مطهر آن حضرت در کنار پیامبر اکرم(ص) صورت گرفت.
در نقلهای تاریخی آمده است که امام حسن(ع) وصیت کرده بودند در صورت فراهم بودن شرایط، ایشان را کنار جد بزرگوارشان دفن کنند. با این حال، اگر این کار باعث درگیری و خونریزی شود، باید از آن صرفنظر کرد.
مروان و گروهی از بنیامیه با این موضوع مخالفت کردند. در جریان تشییع نیز به پیکر مطهر امام حسن(ع) تیراندازی شد.
این واقعه یکی از صفحات تلخ تاریخ اسلام است. همچنین یادآور میشود که بیوفایی و نبود همراهی، چگونه میتواند مظلومیت اهلبیت(ع) را بیشتر کند.
محبت اهلبیت(ع) باید در عمل آشکار شود
مودت و محبت اهلبیت(ع) تنها یک احساس قلبی نیست. این محبت باید در رفتار، انتخاب و موضع انسان نیز دیده شود.
تولی و تبری دو اصل مکمل هستند. انسان مؤمن باید اهلبیت(ع) را دوست داشته باشد و در برابر دشمنان حق نیز موضع روشنی داشته باشد.
همچنین نباید حضور خود را بیاهمیت بدانیم. گاهی یک حضور بهموقع میتواند در سرنوشت یک جامعه تأثیر بگذارد.
تاریخ امام حسن مجتبی(ع) و دیگر امامان، درس بزرگی برای امروز ماست. نباید اجازه دهیم کوتاهی و بیتفاوتی، زمینه حسرت فردا را فراهم کند.
نقشه راه قرآن برای ورود به وادی اهل ایمان
خونهایی که به زمین نریختند؛ روایت تکاندهنده مسعود عالی از سه شهید کربلا
اهمیت عشق و محبت به امام زمان (عج) در خانواده
رهبر انقلاب:محبت و دوستی حضرت فاطمه(س) صد جا بدرد انسان میخورد
رهبر شهید انقلاب با شنیدن تلاوت برخی قاریان مصری صدا را میبستند
مداحی سوزناک «این روزا میگذره علی» با نوای علیرضا شریفی
بازدیدها: 0
پایگاه اطلاع رسانی هیات رزمندگان اسلام هیات رزمندگان اسلام , سایت هیات رزمندگان اسلام , پایگاه اطلاع رسانی هیات رزمندگان اسلام , هیات , سایت هیات , هیئت رزمندگان , هیئت رزمندگان اسلام








