حضرت فاطمه معصومه(سلام الله علیها) 10 ساله بود که پدر گرامی اش حضرت موسی بن جعفر(علیه السلام) به شهادت رسید و از آن پس به وصیت پدر، سرپرستی این بانوی بزرگوار و دیگر فرزندان امام هفتم بر عهده ی امام رضا (علیه السلام) قرار گرفت.
با آنکه امام موسی بن جعفر(علیه السلام) غیر از فاطمه معصومه(سلام الله علیها) دختران دیگری نیز داشت؛ درمیان همه ی آنان، تنها اوست که دارای امتیازات والایی بوده است. زیرا او همچون جده اش حضرت زهرا(سلام الله علیها) در علم و شرافت و قداست و کمالات، گوی سبقت را از دیگران ربود و براستی حضرت معصومه(سلام الله علیها) فاطمه ی ثانی و تجلی دوباره ی ام الائمه و آینه دار وجود حضرت صدیقه طاهره و جلوه گاه جمال و اوصاف برجسته مادر گرامیش فاطمه زهرا(س)بوده است. بویژه آنکه هردو با رنج زیستند، هردو عمری کوتاه داشتند و هردو فاطمه بودند.
پیامبرگرامی اسلام(صلی الله علیه و آله وسلم) در مقام تجلیل و قدردانی از دخترش حضرت زهرا و مقامات او، بارها درباره اش در حضور و در غیابش می فرمود: «فداها ابوها»، «پدرش به قربانش».
امام کاظم(علیه السلام) پدر بزرگوار حضرت معصومه(سلام الله علیها) نیز به مناسبتی درباره وی چنین عبارتی را فرمود. آنجا که جمعی از شیعیان برای دریافت پاسخ به پرسش های خود، وارد مدینه شدند تا به محضر امام کاظم(علیه السلام) برسند، آن حضرت در مسافرت بود.
آنها ناگزیر بودند، از آن سفر مراجعت کنند. از این روی سرالات خود را نوشتند و به افراد خانواده امام کاظم(علیه السلام) تحویل دادند تا در سفر بعد، جواب آن را دریافت نمایند. هنگام خداحافظی دیدند حضرت معصومه(س) که حدود 6 سال داشت، پاسخ سؤالات را نوشته و اماده نموده است. بسیار شادمان شدند و آن نامه را تحویل گرفتند.
هنگام مراجعه، در بین راه با امام کاظم(علیه السلام) که از سفر بازمی گشت، ملاقات کردند و ماجرا را به عرض امام رساندند.
امام(علیه السلام) آن نوشته را از آنها طلبید و مطالعه فرمود و پاسخهای دترش فاطمه(سلام الله علیها) را درست یافت، آنگاه ضمن تجدید و تجلیل از دختر گرامی اش و تصدیق پاسخهای او، سه بار فرمود: «فداها ابوها».
انتهای مطلب/
Views: 84