بزم عاشقان | قسمت ۲۰؛ «بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی» و برائت از دشمنان اهل بیت

خانه / اختصاصی هیأت / بزم عاشقان | قسمت ۲۰؛ «بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی» و برائت از دشمنان اهل بیت

بزم عاشقان | قسمت بیستم؛ «بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی» و برائت از دشمنان اهل بیت

در ادامه فرازهای نورانی زیارت عاشورا، به عبارتی سرشار از عشق، ارادت و دلدادگی به سیدالشهدا(ع) می‌رسیم:

«بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی»

یعنی: پدر و مادرم به فدای تو، ای حسین!

شاید در نگاه نخست این پرسش به ذهن برسد که چگونه انسان می‌تواند در دعا، پدر و مادر خود را که از عزیزترین سرمایه‌های زندگی او هستند. فدای دیگری کند؛ حتی اگر آن دیگری، امام حسین(ع) باشد؟

«بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی»؛ اوج محبت به امام حسین(ع)

پاسخ این است که فدا شدن در راه امام حسین(ع)، با هر نوع فدا شدنی تفاوت دارد. جان دادن در مسیر سیدالشهدا(ع) نه خسران و از دست دادن، بلکه یکی از بالاترین مراتب کمال و سعادت انسانی است.

زائر با گفتن «بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی» در حقیقت برای پدر و مادر خود نیز بالاترین خیر و سعادت را طلب می‌کند. چراکه چه نعمتی بالاتر از اینکه انسان در مسیر امام حسین(ع) قرار گیرد. و جان و هستی خود را فدای راه حق کند؟

این تعبیر، در واقع نوعی اظهار محبت عمیق به پدر و مادر نیز هست. زیرا زائر می‌خواهد عزیزترین افراد زندگی‌اش را در این فیض بزرگ سهیم کند.

پدر و مادر چه در قید حیات باشند و چه از دنیا رفته باشند. چه دعایی برای آنان ارزشمندتر از اینکه در مسیر حسین(ع) قرار گیرند و از یاران و فداییان راه او محسوب شوند؟

بنابراین، این فراز از زیارت عاشورا به معنای بخشیدن چیزی از «کیسه دیگران» نیست. بلکه بیانگر آرزوی زائر برای رسیدن پدر و مادرش به بالاترین مقام بندگی و فداکاری در راه خدا و اهل بیت(ع) است.

«وَ رَزَقَنِی الْبَرَائَةَ مِنْ أَعْدَائِکُمْ»؛ برائت، رزقی الهی

در ادامه زیارت عاشورا، به فرازی مهم می‌رسیم که زمینه‌ساز ورود به یکی از ارکان اساسی این زیارت است:

«وَ رَزَقَنِی الْبَرَائَةَ مِنْ أَعْدَائِکُمْ»

یعنی:

خدایا! برائت و بیزاری از دشمنان شما را روزی من قرار بده.

در این فراز نیز نکات مهمی نهفته است که توجه به آنها می‌تواند درک ما را از زیارت عاشورا عمیق‌تر کند.

۱. برائت، یک «رزق» معنوی است

در این عبارت، زائر از خداوند نمی‌خواهد که صرفاً به او توانایی برائت بدهد؛ بلکه می‌گوید:

«رَزَقَنِی»؛ آن را روزی من قرار بده.

این تعبیر نشان می‌دهد که برائت از دشمنان اهل بیت(ع)، یک توفیق و نعمت معنوی است و انسان باید آن را از خداوند طلب کند.

همان‌گونه که انسان برای رزق مادی خود به خداوند نیازمند است. برای رسیدن به معرفت، محبت و موضع درست در برابر حق و باطل نیز به توفیق الهی نیاز دارد.

۲. جاذبه و دافعه؛ دو بال حرکت در مسیر حق

یکی از نکات مهم در زیارت عاشورا، توجه هم‌زمان به محبت و برائت است.

در مکتب اسلام، محبت به خداوند، پیامبر اکرم(ص)، اهل بیت(ع) و همه مظاهر حق، جایگاهی اساسی دارد. اما این محبت به‌تنهایی کافی نیست.

انسان برای حرکت کامل در مسیر حق، علاوه بر جاذبه، به دافعه نیز نیاز دارد.

در کنار سلام‌ها و اظهار محبت به جبهه حق، زائر از خداوند می‌خواهد که نسبت به دشمنان خدا و اهل بیت(ع) نیز دارای موضعی روشن و استوار باشد.

از همین رو، در زیارت عاشورا «تولی» و محبت به جبهه حق در کنار «تبری» و برائت از جبهه باطل قرار می‌گیرد.

این دو، همچون دو بال هستند که انسان را در مسیر کمال به حرکت درمی‌آورند؛ محبت بدون برائت ممکن است انسان را به موضعی ناقص برساند. و برائت بدون محبت نیز از روح توحیدی و ولایی فاصله می‌گیرد.

زیارت عاشورا؛ مسیر کامل محبت و برائت

فراز «وَ رَزَقَنِی الْبَرَائَةَ مِنْ أَعْدَائِکُمْ» به ما یادآوری می‌کند که زیارت عاشورا تنها مجموعه‌ای از سلام‌ها و اظهار ارادت نیست. بلکه یک مکتب تربیتی است که در آن، محبت به اولیای خدا و برائت از دشمنان حق در کنار یکدیگر معنا پیدا می‌کنند.

زائر در این مسیر، هم دل خود را با محبت امام حسین(ع) و خاندان پیامبر(ص) پیوند می‌زند. و هم از خداوند می‌خواهد که توفیق شناخت و فاصله گرفتن از جبهه باطل را به او عطا کند.

از این منظر، فرازهای زیارت عاشورا انسان را به یک موضع روشن در برابر حق و باطل دعوت می‌کنند. موضعی که در آن محبت، معرفت، ولایت و برائت در کنار یکدیگر قرار دارند.

والسَّلام علیکم و رحمة الله و برکاته

eheyat

بازدیدها: 0

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *